Blog Karolien Reynders, stomaverpleegkundige bij OneMed


“Even een hand vasthouden. Een arm om iemands schouder slaan. Pas nu dat allemaal niet meer kan, merk je hoe vanzelfsprekend dat normaal gesproken is. Dankzij het coronavirus moeten we nu noodgedwongen afstand bewaren. En dat vind ik best moeilijk.

 

Voor mijn werk als stomaverpleegkundige was ik voorheen vier dagen per week op pad. Ik bezoek mensen met een stoma thuis om te kijken hoe het gaat. Om uitleg te geven over materialen en om advies te geven bij problemen. Sommigen bezoek ik vlak na de operatie om kennis te maken zodat ze een gezicht hebben bij ons als medisch dienstverlener en leverancier van hun hulpmiddelen. Maar er zijn ook stomadragers die al jaren klant bij ons zijn, en die bijvoorbeeld huidproblemen krijgen. Ook voor hen zijn wij het eerste aanspreekpunt. Die huisbezoeken waren voor mij de reden waarom ik deze baan bij Bosman, onderdeel van OneMed, gekozen heb. Je bent veel onderweg en komt bij mensen thuis. Dat persoonlijke contact maakt dat je echt een verschil kunt maken.

 

Nu ziet mijn werk er jammer genoeg heel anders uit. In plaats van bij de mensen thuis zit ik vooral achter de computer. Met ons team van gespecialiseerde verpleegkundigen proberen we zoveel mogelijk vragen en problemen telefonisch op te lossen. Gelukkig zijn we creatief en helpt de techniek ook een handje: met foto’s en videobellen komen we een heel eind. Maar soms is het echt een uitdaging. Als iemand problemen heeft met een bandage of stoma wil je toch zien wat er aan de hand is. Beeldbellen lukt niet altijd, onze doelgroep is vaak al wat ouder. Als de problemen zo groot zijn dat mensen hun dagelijkse dingen niet meer kunnen doen gaan we, ondanks corona, toch op huisbezoek.

 

Natuurlijk zijn daarbij wel veel voorzorgmaatregelen nodig. We dragen een speciale jas, een mondkapje en handschoenen. Hoe nuttig en belangrijk die beschermingsmiddelen ook zijn, ze creëren een afstand tussen jou en de ander. Alsof je zegt: ik kom liever niet te dicht bij je in je buurt vandaag. Daarom leg ik het altijd uit: ik ga me nu verkleden en dat is niet persoonlijk bedoeld. Ik wil voorkomen dat we beiden risico lopen en dankzij deze hulpmiddelen kan ik u helpen.

 

Ondanks de barrière van mondkapje en jas probeer ik toch heel dichtbij iemand te komen door te luisteren. Mensen zijn meestal heel blij dat ik er ben en vaak vertellen ze ook persoonlijke dingen. In deze moeilijke tijd zitten de emoties extra hoog. Soms ben ik de eerste persoon die ze in weken hebben gezien, dan vloeien er nog wel eens tranen. Corona maakt het moeilijker om troost te bieden. Eigenlijk wil je niets liever dan even een arm om iemand heen slaan, maar dan kan nu niet. Dus neem ik de tijd om te luisteren en een praatje te maken, zodat mensen voelen dat ik er echt voor ze ben. Wanneer ik uiteindelijk de deur uit ga, weet ik dat ik écht heb kunnen helpen. Dat ik niet alleen medische hulp kon bieden, maar ook een lichtpuntje in hun dag mocht zijn.”